Vaak schijnt de zon.Soms is er een buitje.De andere keer is het menens.Zon verdwijnt, storm verschijnt,als een grote dikke bal.In het oog van de storm weet ik,het gaat voorbij. Het gebeurt bijvoorbeeld als iets wat ik graag wil, niet lukt.  Of dat de verbinding met een ander niet tot stand is gekomen.  En ik dan denk, ik had het beter moeten doen. Het was niet genoeg.Mijn lijf reageert dan als eerste. Ik voel een harde stomp tegen mijn buik.Die dringt zich naar binnen. Krioelt zich razendsnel tot een dikke bal en gaat niet meer weg. Die voelt... klote.Eerste gedachte is: genoeg! Dit wil ik niet voelen. Dus: joehoe, hoe kom ik hier vanaf?

'Komt mijn droom om mijn verhaal in een boek te schrijven, nu echt in het klein uit, door een deel ervan in blogs te schrijven en te laten lezen aan anderen?  Dat dacht ik, toen Sonja me vroeg of ik in een gastblog wou schrijven over hoe ik en mijn omgeving de kraambedpsychose en depressie hebben ervaren net na de geboorte van ons eerste kindje.Haar voorstel voelde meteen al heel speciaal, omdat ik weet dat het geen makkelijk onderwerp is. Vooral als je je moeilijk kunt uiten en je je misschien kunt schamen voor de buitenwereld. Het wordt snel in een doofpot gestopt, terwijl juist vertellen over psychose en depressie, vooral voor degene die het aangaat, kan helpen het te verwerken. Het is iets ongewoons, iets wat je liever niet wilt weten over hoe het ook zou kunnen gaan. Het doet heel wat met je en zeker ook met de mensen om je heen. Maar dit opschrijven in blogs... daar was ik eerst nog niet zo zeker van. Ik wist wel dat het op een of andere manier een plekje zou gaan krijgen. Uiteindelijk heb ik besloten dit toch te doen, en een gedeelte van mijn verhaal te vertellen in meerdere blogs. Spannend vind ik dit wel. Dus eerst maar eens kijken of het gelezen wordt en welke reacties er op komen voordat de volgende wordt geplaatst.  Mijn naaste familie en vrienden weten dat ik dit deel en steunen me daarin, zoals ze me altijd al gesteund hebben. Ik wil daarnaast ook zorgdragen voor ons privacy en vermeld daarom geen namen en ik vraag je dit te respecteren.  Het is inmiddels 21 jaar geleden dat ik een kraambedpsychose en depressie kreeg. Mijn dochter die toen werd geboren, zit nu naast mij terwijl ik aan het schrijven ben geslagen. Ze heeft voor het eerst een huis bezichtigd. Wat vliegt de tijd.  Ik neem je nu mee naar 21 jaar geleden.

Hi, fijn dat je (weer) mijn blog leest!In het vorige blog las je al, dat Sonja me heeft gevraagd om een blog te schrijven over mijn psychose en gedwongen opname na de bevalling van ons eerste kind.  Dat delen vind ik spannend maar doe ik met de steun van mijn naaste omgeving die er altijd voor mij is. Het voelt goed net als jullie alle reacties die ik op allerlei manieren binnen kreeg op mijn eerste blog.  De twijfel van wel of niet delen is, na het eerste blog gedeeld te hebben, ook helemaal weg. Voor mij is het ook fijn dat ik mijn verhaal in plaats van in flarden, nu in zijn geheel heb doordat ik het ging op schrijven. In verband met onze privacy vermeld ik geen namen en vraag ik je dit te respecteren.  Bedankt!In het vorige blog vertelde ik dus al over mijn lange kinderwens die uitkwam, de pittige bevalling, hoe trots als een pauw ik was op onze eerste dochter, hoe ik in een psychose gleed en naar de psychiatrische afdeling van het ziekenhuis  (PAAZ) werd gebracht en het eindigde met hoe er vijf man op mij afliep. In dit blog lees je het vervolg hierop.